به نام آنکس که محبت را به دل و سرخی را به گل داد یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند نگاهش می کنم ، نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من که او را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواهد . به دو برگ گل نوشتم من که او را دوست میدارم ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند . صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت از من به دلدارم بگو که او را دوست می دارم . ولی ناگه ز ابری تیره برقی جست و روی ماه تابان را بپوشانید

به سراغ من اگر مي آييد

 نرم و آهسته بياييد

مبادا كه ترك بردارد

 چيني نازك تنهايي من

از زندگي از اين همه تكرار خسته ام
از هاي و هوي كوچه و بازار خسته ام

واقعا نمی دونم از کجا شروع کنم و بگم اما فقط می خوام بگم این شعرو برا کسی آپ میکنم که خیلی دوستش دارم و همیشه به فکر و یادشم و دوست دارم همیشه شاد ببینمش.

این شعرم خودش به من داده و منم چون خیلی دوستش دارم و برام عزیز آپ کردمش و اون کسی نیست جزء خواهر عزیزم...

ولنتاینم به همه ی شما عزیزان تبریک میگم

پدر و مادر عزیزم وقتی که مردم مرادرتابوتی سیاه بگذارید تا همگان بدانند سیاه بدخت از دنیا رفته ام و

چشمانم را باز بگذارید تا همگان بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام  دستانم را باز بگذارید تا همگان بدانند دست

خالی از دنیا رفته ام و بر روی قبرم تکه یخی بگذارید که به یاد دلبرم برایم اشک بریزد.

 تنها بر مزارم گریه مکن مادر ای کاش می دانستم پس از مرگم چه کسی اولین قطره اشک را برایم هدیه

می نماید و چه کسی زودتر فراموشم می کند.

اما زمانی فرا خواهد رسید که مردگان زنده خواهند شد خواهی دید که خون در رگهایم جریان دارد و روی قلبم

نوشته شده است که از کران تا کران دوستت می دارم

داستانی از زندگی تباه شده ی پسری درد کشیده که هم اکنون تمام آرزوهایش بر باد فنا رفته و چشمانش را هاله ای از غم هجران در بر گرفته و غنچه ی عشقش ناشکفته و ترانه ی زندگیش ناتمام مانده است وزبانش از هرگونه عشق تهی گشته و نا امید به زندگی. آری اینها بود داستان پسری درد کشیده. 

در غریبی ناله ها کردم و کسی یادم نکرد

 در قفس جان دادم و صیاد آزادم نکرد

آرزوی مرگ کردم و مرگ هم اسیرم نکرد

خيلي سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني ، اما وقتي ديديش هيچ چيز جز سلام نتوني بهش بگي...

خيلي سخته تو چشمهاي کسي نگاه کني که مهرت را ازت دزديده و بجاش يه زخم هميشگي به قلبت هديه داده...

خيلي سخته سرت رو به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده...

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه...

خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني...

خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري...

خيلي سخته که روز تولدت، همه بهت تبريک بگن، جز اوني که فکر مي کني به
خاطرش زنده اي...

خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني، بعد بفهمي دوست نداره...

خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي، اما اون بگه : ديگه
نمي خوامت..

.

خيلي سخته که گل باغه آرزوهاتو تو يه باغه ديگه اي ببيني و اون وقت هزار بار تو خودت بشکني و بعد آروم زير لب بگي: گل من باغچه ي نو مبارک...

نمیاد اونی که دلم میخواد          نمیاد اونی که رفته به باد

نمیاد اونی که عمر منه            نمیاد اونی که دل می کنه

دوباره دلم میخواد ببینمش         سرمو روی شونش بزارم

از چشام قطره ی اشکی نمیاد    نکنه دیگه دوستش ندارم

کاش میشد عشقمو باور بکنه     اونی که منو هرگز نمیخواد

نمیاد تموم عمرم نمیاد             نمیاد دیگه هیچوقت نمیاد

                نمیاد 

    تنهایی باورم شده

                         تاریکی همدمم شده

   گریه نمی کنم دیگه

                        غم از دلم جدا شده